İnsanı düşünüyorum, yalnızlığını... Bir başına yaşama gücünü vereni merak ediyorum, yalnız yaşamasını sağlayanı... Seni düşünüyorum, yalnızlığını kendi yalnızlığımla kıyaslıyorum, ve önüm(üz)de yaşamak zorunda olduğum(uz) -belki de yalnız- çetin yılları... Yorgun düşüyorum, bir sigara yardımıma koşuyor, bir cezveye hüznümü de ekliyorum kahveyle beraber, kremasız olsun bu kez.
Konfüçyüs'ten okuduğum ve bir yerlere yazdığım -hangi klasördeydi acaba, hüzünlü sözler mi, yoksa düşündüren sözler mi- satırlar aklıma geliyor. Arayıp buluyorum ve güncemin üstüne ekliyorum. Derin suları ve sığ suları düşünüyorum, derin sularda mı yoksa sığ sularda mıyım acaba? Giysiyle mi yoksa eteklerimi kaldırarak mı geçeceğim bu yolu. Tamam bu söz güzel bir söz ama aşkın derinliği ne kadar, nasıl hesaplanır, yoksa sığ bir aşk içinde debelenip durmakta mıyım, komik mi duruyorum bu elbisenin içinde, eğer derinse bu deniz niye hala elbisem kuru ve paçalarım yukarıya sıyrılmış? Sorular, sorular... beni boğmak üzere olan sorular...
Seni düşünüyorum, ıslak elbiseni ayışığında, tenin kadar nemli gözlerini, ve ellerini, o narin ellerini... Sen yağmurları şemsiyesiz karşılardın hep, yalnız karşılardın, beni bile istemezdin yanında, hep seni korumak istedim, senin yerine ben sıvadım paçalarımı, yağmur yağıyordu, ıslanıyorduk ama ben hala eteğini kaldırmanı bekliyordum, üstümüz açıktı ama ben su birikintilerinden sıçrayarak yürümeye çalışıyordum. Sen gülüyordun acemi aşkıma, acemiydim aşkın derinliğini ölçecek alet icad edilmemişti daha ve ben ansiklopedilerde "pyrus" kelimesinin geniş anlamını çözmeye çalışıyordum. "'Pyrus: Küçük ödüller büyük yenilgilerin öncülüdür."
Beni hiç ödüllendirmemiştin, küçük bir öpücük bile vermemiştin dudaklarıma, pyrus'u bildiğin için miydi, yoksa yaşayarak mı öğrenmiştin onun anlamını. Her öptüğün aşığın, yalnızlığını arttırmaktan başka bir işe yaramadılar mı? Sahi bu yüzden mi hiç öpmedin beni?
Konfüçyüs'ün bu sözünü daha önce bu şekilde düşünseydim kesinlikle kaydetmezdim deftere, şu an sildim zaten. 'Pyrus' kelimesini de hiç duymadım ve anlamını öğrenemedim, öğrenmek de istemiyorum artık.
Özcan Yurdalan söylemişti gezi anılarından birinde: İnsan ancak özlemişse yalnızdır, demek ki seni özledim, yalnızlığımın tek sebebi bu özlem. Bekle yakında yine geliyorum. Bu kez şemsiyesiz biniyorum otobüse ve giysilerin ıslak karşıla beni terminalde, bir yağmur vakti yanında olacağım, beraber ıslanacağız sokaklarında şehrin, beraber yıkanacağız nehrin derin sularında, ve ben yine en güzel şiirlerimi hediye olarak okuyacağım nemli gözlerine, kimbilir belki yalnızlıklarımızın büyüklüğü kadar bir yaşam inşa ederiz yüreğimizde, çok acı çektik, çok ceza çektik yaptıklarımız adına artık yetmez mi? Hadi özle beni, yalnızlığına üzülme. Çünkü insan özlemişse yalnızdır. Bir tanem...