Kökü Mazide Bir Ati: M. Tayfun Amman

M.Tayfun Amman Hocam, benim gözümde Yahya Kemal Beyatlı'nın idealize ettiği "kökü mazide bir ati"yi şahsında tecessüm ettirmiş biriydi.

Sağlam bir medeniyet tasavvuru vardı. Bu tasavvuru bir rol model gibi üzerinde yakıştırarak taşıyordu. Sohbetlerini, fikirlerini, mutlaka bu medeniyetin kök bilincinden damıtarak desteklediği ayetlerle, hadislerle, beyitlerle, tarihi anektodlarla ve kişilik tasvirleriyle zenginleştirirdi.Sohbet esnasında verdiği misaller, okuduğu uzun beyitler, şiirler, anlattığı hikayeler, herkesi kendisine hayran bırakan ve gıpta ettiren müthiş bir hafızanın ve bilgi birikiminin işaretleriydiler.

En sıradan bir mevzu bile onun üslubu ve katkısıyla bir anda öğretici bir derse, adeta bir konferansa dönüşüyordu. Tayfun Hocamın kimseden esirgemediği bu bilgi birikimi ve deneyimi, her daim mütebessim çehresi, nezaketi, centilmenliği ve kendine has üslubu ile birleşince herkesi içine alan cömert bir sohbet sofrasına dönüşebiliyordu.

Tayfun Hocamın bendeki izlenimi bazen bu zamana geç düşmüş, yeri ve zamanı Osmanlı'nın son dönemiymiş gibi geldiği çok oluyordu. Osmanlıcaya ve Edebiyata aşinalığı konuşmasına o kadar bu rengi veriyordu ki sanki sizi de alıp oralara götürüyordu. Yahya Kemal ve Ahmet Haşim'den Fuzuli ve Baki'ye oradan daha erken dönemlerdeki Gazali'ye ve İbni Haldun'a kadar birçok isim sohbetlerinin referanslarını oluşturuyordu.

Fakat çok ilginçtir ki yerini ve zamanını Osmanlı'nın son dönemlerine yakıştırdığım Hocamız aynı zamanda Bourdieu, Baddrillard gibi çağdaş sosyolojinin isimlerine, sosyalbilimlerde temayüz etmiş Marx, Weber, Simmel gibi isimlere ve fikirlerine de aynı ustalıkla aşinaydı. Mazi ile Ati dengesini kuran bir perspektifi olduğu bu yüzden aşikardı.

Fıkıh, tasavvuf, kelam, akaid, hadis mevzularına ve tartışmalarına da hakimiyeti ona benim nazarımda hezarfen ilim adamı hüviyeti kazandırıyordu. Belli ki tıbbiyenin katı pozitivistik tabiatı ve askeriyenin sınırları ona cazip gelmemiş hezarfen kanatlarını takıp serbest uçuş yapabileceği, potansiyelini açığa çıkartacağı sosyolojiye ve genel olarak sosyalbilimlere yelken açmak istemişti.
Bu değişim, farklı dünyalara açılmanın bereketini sağladığı gibi tıbbiye ve askeriyede kazandığı düzenlilik, kuralcılık, yöntemlilik onun disiplinli ve sistematik düşünme becerileri açısından hayat boyu faydalandığı bir karakter kazanımı sağlamıştı.

Hocamla çok büyük bir talih eseri 12 yıl mesai arkadaşlığı yaparken sayısız kere bu karakterin birikiminden nasiplenme imkanı bulmam çok büyük bir şükür sebebidir.
Bu nasiplenmenin bir örneği olarak birgün, bir dönem Kıbrıs'taki bir üniversiteye Psikoloji ve Sosyal Antropoloji derslerini vermek üzere görevlendirmem yapılmıştı. Apar topar kısa sürede bir hazırlık aşamasını telaşla yaşadığımı görünce kendi ders notlarını benimle büyük bir alicenaplıkla ve cömertçe paylaşmıştı.
Evde özenle tek tek hazırlanmış, föylere üniteler konu sırasına göre yerleştirilmiş bu ders notlarını görünce Tayfun Hocamın ders öncesi hazırlık çabası, ciddiyeti, özeni, ve düzeni hakkında hayretler, hayranlık içinde kalmıştım.

Sosyal Antropoloji ile ilgili bu ders notlarında, dersin ilgili konu anlatımı yanında hangi isimlere, hangi kavramlara ve kuramlara değinileceği; dersin hangi aşamasında hangi şiirin, beyitin, deyimin, atasözünün gündeme getirileceği hatta hangi fıkranın anlatılıp hangi esprinin yapılacağına kadar ayrıntılandırılmıştı...Üstelik daktilo yazısı gibi özenli bir el yazısıyla...Her föyde konu, her föy grubunda üniteler sınıflandırılmıştı...

Akademideki öğretim üyeliği görevimin hemen başlarında gördüğüm bu manzara yaptığım işin gereklerini, inceliklerini ve ciddiyetini her daim bir rol model olarak bana hatırlattı...

Hocamızın tez izlemelerde ve jürilerdeki performansı, öğrencilere verdiği ödevler ve bunların tek tek takibinde de gözettiği bu titizlik ve çaba aynıydı...İşini ciddiye alan ve ciddiyetle yapan hocamızın bu tavrı normalde öğrenciler nezdinde "-Zor Hoca" olarak değerlendirilmesi ve öğrencileri kendisinden uzaklaştırması beklenirdi...Fakat hayret edici bir şekilde işin sonunda bu durumu hocamız kendisine karşı sevgi ve saygıya döndürme konusunda da oldukça mahirdi.

Öğrencilikleri sırasında ve mezuniyetlerinde bile öğrencilerinin iş, kariyer, evlilik gibi konularında bir baba şefkati ile yaptığı takibi ve nasihatleri ile serdettiği akıl hocalığı sanırım bu sevgi ve saygının inşasında çok etkiliydi. Buradan da öğreniyoruz ki hocalık sadece ders dönemleri ve ders etkinliği ile sınırlı bir görev değilmiş. Vefatına dair öğrencilerinin tepkileri, tavırları gerek hastaneye gerekse cenazesine gösterdikleri teveccühden de bu durum kolayca anlaşılabilir.

İşin asla kolayına kaçmayan biriydi. Zor olana talipti. YL ve Doktora dersleri, tez danışmanlıkları ve izleme jürilikleri zaten yoğun olan Tayfun Hocamıza dönem başında Bölüm Başkanımız Mustafa Kemal Şan'ın kendisini fazla yormaması için lisans dersleri vermeme eğilimine ve ısrarına rağmen lisans öğrencilerine ve derslere mesafesini açmamak için ramazan'da oruçlu oruçlu ders anlatmanın türlü zorluklarına katlanarak ders almıştı.

Ben ise bölüm iftarının olduğu akşam odamdaki son görüşmemizde kalp şeker ve kolestrol sorunlarım nedeniyle oruç tutmamam yönündeki doktorumun tavsiyesini sorduğumda "-uymaman caiz değildir..." diyerek fıkıhtan delillendirmek suretiyle benimle uzunca konuştu, ikna etti ve rahatlattı...O akşamın gündüzünde ise kendisi de benzer sağlık sorunları olmasına rağmen iftar bile yapamadan oruçlu bir şekilde vefat etti. Demek ki bana fetvayı kendisine takvayı seçmişti... Bana kolayı kendisine zoru...

Geyvede, ömrünün son demlerinde belki de dinlenmek, rahatlamak, inzivaya çekilmek, birikimini matbu eserlere dönüştürmek için kurduğu çiftlik evini oturulabilir, yaşanabilir hale getirmek için olağanüstü bir efor sarfetmişti...Arabayla bile zor ulaşılabilir bir köyün tepesinde kurduğu çiftlik için harcadığı efor yine kolaya kaçmamanın, zora talip olmanın bir eseriydi. Tüm bunlardan anlaşılan o ki Tayfun Hocamızın kolay olanla bağı zayıftı. Elde ettiklerini ilmek ilmek dokuma konusunda olağanüstü gayretliydi. Bu da sanırım kalbini oldukça yormuştu.

Tayfun Hocamla aramızdaki iletişim de oldukça garip bir tenakuz içeriyordu...
Hocam ne kadar düzenli, dakik, sistemli, sabırlı, kuralcı ve özenli idiyse ben de bir o kadar dağınık, doğaçlamalı, kendime munhasır yöntemleri olan adeta göç yolda düzülür'ün müşahhas bir örneğiydim...

Toplantılara, derslere geç gelmemi nezaket ve tebessümle taşladığı çok olmuştur. Fakat ilginçtir ki Tayfun hocam bendeki bu karakterde, oturmuş bir düzen, özen ve sistem görüyor her zaman bunu ifade eder, pratikliğimi, ani sorun çözme becerimi de takdir ederdi. Geç kalmalarımı bile benim maharetlerimden sayacak kadar da sempatiyle karşılıyordu. Sanırım o, bendeki bu doğaçlamaya ben de ondaki düzene imreniyordum. Ben çok yazıyor O da çok okuyordu...

Çünkü, mükemmeliyetçiliği kendisinin matbu eserlerinin önünde bir engeldi. Bu engeli aşması yönündeki bölümdeki diğer hocalarımızla giriştiğimiz türlü çabalarımıza rağmen bir türlü yeterince yayın yapmasını sağlayamadık. Ama inanıyorum ki müsveddelerinden, notlarından, bilgisayarından müthiş eserler çıkacaktır. Umarım bununla ilgili bir faaliyet ve organizasyon, ailesinden gerekli izinler alınarak yapılır.

Titizliği, düzeni ve insanüstü çabası kendisini rahatsız ettiğinde soluğu odamda aldığı çok oluyordu. Odamdaki sivilliği ve Çarşamba Pazarı tarzındaki teşrifatı çok seviyordu. Birlikte çayın, sigaranın ve doyumsuz sohbetin dibine vurduğumuz bu zamanlardan bolca nasiplendim çok şükür...Vefat etmeden önceki akşam bölüm iftarı sonrasında sigara içmek için gizlice kaçtığımız odamda 2 saate yakın yaptığımız, sonrasında bölümdeki diğer kaçakların da dahil olduğu sohbetimizin bir veda olduğunu ertesi akşam iftar esnasında aldığımız haberle büyük bir teessürle anladık...

Bu teessüre eşlik eden bir şiir dizesi düştü dilime... O elim günden beri mırıldanıyorum:
"-Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü...kör oldum..."

Böylece, Sakarya Sosyoloji'den yorgun bir Hezarfen Alim hakka göçtü...
Allah rahmet eylesin mekanını cennet kılsın...Yorgun Hocamızı ebeden rahat ettirsin inş.

NOT: Çok şükür ki Tayfun Hocama meslektaş gözüyle değil her daim hocam gözüyle baktım. Böylece nasipli öğrencilerinden biri de ben oldum. Gasilhanede bedenine su serptim, cenazesinde ön safta durdum, kabri başında kuran okudum, dualar ettim.
İnna lillahi ve inne ileyhi Raciuvn...
Rabbim merhametiyle muamele etsin. Kıymetli eşi Beyza hanım'a, ailesine, Sakarya Sosyoloji, akademi camiasına, öğrencilerine, cümle sevenlerine baş sağlığı ve sabırlar dilerim...

NOT 2
Hezarfen" (bin fenli/bilgili), Farsça ve Arapça kökenli olup, pek çok farklı disiplinde engin bilgiye sahip polimat/bilim insanı demektir. Wikipedia

Sakarya Sosyolojiden Bir Yıldız Kaydı

5 Mart 2026, Ramazan ayının ise 15. Gününde Tayfun Amman hocamızı kaybettik. Onu kaybetmenin acısının derinliğini ifade edecek bir kelime bulamıyorum. Daha bir gün önce on ikincisini idrak ettiğimiz Sakarya Sosyoloji Bölüm iftarında buluşmuş, hepimizin her yıl gelmesini iple çektiği bu iftar akşamı sonrasında çayı kahvesi ile derinleşen sohbetlerin tadına varmıştık. İftar sonrasında Tayfun hocamız her zamanki nüktedanlığı ve hoş sohbet edası ile yanı başıma oturmuştu. Onu aradan yirmi dört saat bile geçmeden kaybedeceğimizi hiçbirimiz bilmiyorduk. Meğer bu iftar yemeği ve akşamını vesile kılan Rabbimiz bize hocamız ile vedalaşma şansı tanımıştı. Malum Ramazan ayının iftara yetişme telaşı ile hafta içinde derslerimizi bitirdikten sonra hızlıca okuldan ayrılırdık. İftar akşamı Tayfun hocamızla sohbetimizde “ başkanım odana geldim ama seni bulamadım” diyerek bana şaka yollu takılıyordu. O akşamı her zaman olduğu gibi Bölümümüzün tüm akademik personeli ve özellikle de yabancı uyruklu olan yüksek lisans ve doktora öğrencilerimizle büyük bir mutluluk ile geçirdik. İftar saatinden sonra sayımız azala azala saat 12’ye kadar bu mes’ud anları sürdürmüştük. Saat 22.30 gibi Tayfun hocamız ayrıldılar. Ertesi gün lisans dersi vardı. Biraz ıstırahat etmek ve Ramazan münasebeti ile evinde ibadeti ile meşgul olmak istediğini biliyordum. Birbirimizi son görüşümüz o an oldu. Her zamanki mütebessim çehresi ile eşi Beyza hanımın iftar için yapmış olduğu o harika tatlıların tepsilerini de alarak aramızdan ayrıldı. Ertesi gün tam iftar saatinde cep telefonuma hocanın eşi Beyza hanımdan gelen bir arama ile sarsıldım. İftar saatinde Beyza hanım beni neden arardı. Çok büyük bir endişe içinde iftarımı daha yeni açmışken telefonda ağlamaklı bir ses ile “Tayfun’un durumu iyi değil, nefes alamıyor, yüzü morarmaya başladı hastaneye kaldırdık” dedi. Hemen apar topar Sakarya’daki hastaneye yola çıktık. Yol boyunca zihnimden hocaya bir şey olabileceği ihtimalini atamıyor bir yandan da dudaklarımda dualar terennüm ediyordum. Perşembe akşamı Saat 19.40 gibi Toyota Devlet hastanesine ulaştığımda hastaneye benden biraz önce varmış İsmail Hira kardeşimin yüzündeki acı ifadeyi gördüm. Hocayı kaybettik dedi. Bir anda hıçkırıklara boğuldum; acımı, üzüntümü içime gömme becerisi gösteremedim her zaman olduğu gibi. O anda hızla kafamın içinden neler geçtiğini ifade edemem. Onun olmadığı bir Sakarya Sosyoloji nasıl bir yer olacaktı. Okul dışında olduğum zamanlarda bile sürekli birbirimizle yazışır, haberleşir, tefonlaşırdır. Şimdi bunca Doktora öğrencilerinin tezlerini nasıl tamamlayacağız; nitekim neredeyse benim danışmanlığımda olan öğrencilerin tamamının tez izlemesinde hoca olurdu onun danışmanlığı olanlarda da ben olurdum. Siyasal Bilgiler dekanı İrfan Haşlak hoca da bu uyumlu ekibin mütemmim cüz’ü olurdu. Kafamdan sadece bular geçmedi elbette onun ölüm haberini aldığımda. Ben artık kafama takılan bölüm sorunlarını kiminle paylaşacak, bu sorunlara yapıcı çözüm önerilerini kimden alacaktım. İçim daraldığında o engin bilgisi ve vizyonu ile kiminle sohbet edecektim. Hoca bölümün lisans öğrencileri ile yakından ilgilenirdi ama özellikle lisans üstü için son derece kilit bir konuma sahipti. Öylesine donanımlı bir kişiliğe sahipti ki onu özellikle Doktora süreçlerinde olmazsa olamaz bir aktör olarak konumlandırırdım. Onun kaybı ile bir sürü Doktora öğrencisi, Yüksek Lisans öğrencisi de öksüz kaldılar. Elbette geride kalan bizler onun emanetleri olan öğrencilerimize rehberlik etmek için elimizden geleni yapacağız. Ama bıraktığı boşluk kesinlikle doldurulamaz kadar derin oldu. Hayatın ritmi içinde biliyorum ki içimizdeki acımızı dizginlemeyi öğrenecek, Allah vergisi sabır ile “bu da geçer ya hu” diyeceğiz ama onun irtihali ile ortaya çıkan bu büyük boşluk telafi edilemeyecek. Sakarya Sosyoloji’ye bir lütuf olarak gelen bu yıldızı kaybetmenin telafisi hiçbir zaman mümkün olmayacak.

Tek tesellimiz ise onun varlığı esnasında şunu da yapsaydık diye bir hayıflanma içinde olmayacağımızdır. Akademik olarak hoca yapabileceğinin maksimum düzeyinde katkısını verdi. Beş yıl önce geçirdiği ilk kalp krizinin kendisini zorlamasına rağmen toparlanır toparlanmaz ders ve danışmanlıklarını aynı ciddiyette sürdürmeye devam etti. Sahip olduğu engin sorumluluk ve asker (!) disiplini ile öğrencilerimize en büyük değeri veren hocamız oldu. Dersleri adeta entelektüel bir ziyafetti öğrenciler için. Bunda hiç kuşku yok elbette. Cenazesine katılan öğrencilerin ardından yaptıkları tanıklık hepimiz için adeta bir övünç kaynağı oldu. Onun adına ben Bölüm başkanı olarak iftihar ettim. Onu İstanbul Sosyolojiye almak için onca caba sarf eden İsmail Coşkun muvaffak olamamış bizi kabul etmişti. Tayfun hoca sadece ders ortamında değil sohbet ortamlarında da bizi etkilemeye, başımızı döndürmeye devam ederdi. Onun engin birikim hepimizi kendisine hayran bırakırdı. Bir ortamda o varsa konuşulan her şey kaydedilmeye değer bilgi ve hikmete dönüşürdü. Bir süre sonra İsmail, Musa, Aydın, Yaşar hocalarla yaptığımız oda sohbetlerine dışarıdan hocalar da gelmeye başlardı. Mahmut Bilen, Yılmaz Daşcıoğlu, Sezai Küçük, Yaşar Ertaş hocalar da düzenli katılmaya başladı. Bir öğrencimizin bir yerde ifade ettiği gibi o Amman değil adeta Umman’dı. Hoca ile yaptığımız Doktora savunma ve Yeterlilik sınavları da herkes için çok öğretici olmaya davam ederdi. Bu durumun sadece öğrencilerimizle sınırlı olduğunu ifade edemem. Bizler de sürekli hocadan öğrenmeye, bilgi ve görgümüzü artırmaya devam ederdik. Bütün bunlar olup biterken o mütevazı çehresininden asla ödün vermezdi. Kibir ona çok uzaktı. Etrafımızda görmeye alıştığımız küçük dağları ben yarattım edası ile dolaşan kifayetsiz muhteris’lere inat hoca tevazu zirvesi bir kişilikti. Bizim onun bilgisinden etkilenmemizin onun için bir önemi yoktu. Her zaman zarif bir kişilik yapısı içinde kalarak bizlere hitap ederdi. Birlikte çalıştığımız ve benim bölüm başkanı olarak kaldığım bu yıllarda benim alanıma inhisar edecek tek bir davranışına, tek bir aşırılığına tanık olmadım. Bana gösterdiği saygı ve nezaket ve bölüm işlerinde velevki küçük bir detay da olsa bana danışmadan bir adım bile atmaması çok dikkatimi çekerdi. Bu onun yetiştiği Devlet ciddiyetinin bir sonucu olduğu kadar bana ve çalışma arkadaşlarına olan sevgisi ile de alakalıydı.

Ama maales Rabbimiz onu erkenden aramızdan aldı. "Her ölüm erken ölümdür, Biliyorum tanrım" diyen şair Cemal Süreya’nın bu dizeleri Tayfun hocamız için tam olarak tecelli ediyor. Evet ona doyamadık. Onun sadece sosyoloji ile sınırlı olmayan, insan ve toplum bilimlerinden tıbba varan engin birikiminden yeterince istifade edemedik ;biliyorum. Ama bu dünyada akademik tatmin de bir yere kadar. Bu dünyanın geçiciliği içinde bilginin künhüne zaten hiçbir zaman vakıf olamayacağız. Zaten hepimiz buralarda bir süreliğine sürgün hayatı yaşamıyor muyuz. Önemli olan baki kalan bu kubbede hoş bir sada bırakmaksa Mehmet Tayfun Amman bunu ziyadesiyle yaptı. Şimdi onun için mağfiret dileme, varsa taksiratını affetmesi için Rabbimize niyaz etme vaktidir. Biz seni iyi bildik; Rabbimiz de bu şehadetimize katılsın ve seni Firdevsi Alaya nail eylesin. Tekrar görüşeceğiz sevgili hocam……

Mustafa Kemal Şan

Cenazesi, 8 Mart Cumartesi günü öğle namazını müteakip Ünye Tekkiraz Çayırlı Köyü'nde defnedilecektir.

Merhumeye Allah’tan rahmet, ailesine başsağlığı ve sabır diliyoruz.

Merhumeye Allah'tan rahmet, ailesine ve yakınlarına sabır ve başsağlığı diliyoruz.

Türkecan’ın Cenazesi yarın (08.10.2023 Pazar) günü Denizli ili Acıpayam İlçesi Yatağan köyün de öğlen namazına müteakip kılınacak Cenaze namazından sonra defnedilecek.
Merhuma Allah rahmet 
TÜRKECAN Ailesine sabırlar diliyoruz.

 DÜZCE (İGFA)- Düzce Merkez Hamidiye Mahallesi yan yol üzerinde yakıtı biten otomobilin sürücüsü 500 metre ilerideki akaryakıt istasyonuna kadar arabayı itmek zorunda kaldı. O esnada bölgede devriye atan Trafik Polisi durumu görünce ekip otosundan inerek vatandaşlara yardım etti. O anlar trafikteki diğer sürücüler tarafindan cep telefonu kamerasıyla kayda alınırken, durumu gören vatandaşlar polis memurunun yardımsever tavrını takdirle karşıladı.

Dr. Akbaş ‘Yaşlı nüfus olarak kabul edilen 65 yaş ve üzeri yaştaki nüfus, 2017 yılında 6 milyon 895 bin 385 kişi iken son beş yılda %22,6 artarak 2022 yılında 8 milyon 451 bin 669 kişi oldu. Yaşlı nüfusun toplam nüfus içindeki oranı ise 2017 yılında %8,5 iken, 2022 yılında %9,9'a yükseldi. Nüfus dağılımına göre yaşlı nüfus oranının 2030 yılında %12,9, 2040 yılında %16,3, 2060 yılında %22,6 ve 2080 yılında %25,6 olacağı öngörülmüştür. Buna bağlı olarak yaş ile sıklığı artan hastalıkların görülme oranları da yükselmektedir.’ diyerek hastalık hakkında bilgiler verdi.

Alzheimer Hastalığı nedir? Belirtileri nelerdir

Alzheimer nedenleri üzerinde duran Dr. Akbaş, halk arasında bunama olarak adlandırılan demansın en sık görülen alzheimer nedeni olduğunu söyledi ve ‘Alzheimer hastalığı, 65 yaşın üzerindeki kişilerde %3-11, 85 yaşın üzerinde ise %20-47 oranında görülmektedir. 65 ile 85 yaşları arasında hastalığın görülme sıklığı her beş yılda bir iki katına çıkmaktadır.  Dünya Sağlık Örgütü verilerine göre tüm dünyada yaklaşık 55 milyon demans hastası bulunmakta ve bu sayının 2030’da 78 milyona ve 2050’de ise 139 milyona çıkması beklenmektedir. Türkiye’de 600 binden fazla Alzheimer hastası olduğu tahmin edilmektedir.’ diye konuştu.

Alzheimer Hastalığı Yaşlanmanın Doğal Bir Sonucu Değildir

Dr. Akbaş ‘Alzheimer hastalığı yaşlanmanın doğal bir sonucu değildir. Ancak hastalık gelişimi için en önemli risk faktörü yaştır. Diğer nedenler; kadın cinsiyet, geçmişte depresyon öyküsü, damar hastalıkları (Tansiyon yüksekliği, kolesterol yüksekliği, vb.), şeker hastalığı, kafa travmaları, düşük eğitim seviyesi, genetik nedenler, mesleki ve çevresel faktörler olarak sayılabilir. Alzheimer hastalığı beyinde anormal maddelerin birikimi, sinir hücre hasarı sonucu gelişen bir hastalıktır. Hastalığın karakteristik özelliği kalıcı ve ilerleyici hafıza bozukluğu, diğer bilişsel fonksiyonlarda bozukluklar, psikolojik ve davranışsal problemlerdir. Unutkanlık genellikle en erken ve en sık görülen bulgudur. Daha çok ‘yeni bilgilerin öğrenilmesinde’ sorun vardır. Yakın hafızada sorun yaşayan hasta uzak geçmişi daha iyi hatırlamaktadır. Diğer erken görülen bulgular kelime bulmada zorluk, duraksayarak konuşma, cümle kurmada sorunlar, konuşulanları anlamamadır. Kaygı ve depresif belirtiler sıktır. Daha sessiz, ilgisiz ve içine kapanık hastada çabuk sinirlenme görülür. İlerleyen dönemlerde kaygıda artma, iştah ve uyku problemleri, halüsinasyonlar tabloya eklenir. Hastanın artık iletişimi tamamen bozulmuş, günlük yaşam aktivitelerini yapamaz ve bakıma muhtaç hale gelmiştir’ dedi.

Erken evrede tespit edilirse yavaşlatılabileceğini anlatan Dr. Akbaş ‘Alzheimer hastalığında kesin bir tanı yöntemi olmayıp tanı klinik olarak koyulmaktadır. Ayrıntılı geriatrik değerlendirme ile hastalar Alzheimer hastalığı yönünden rutin olarak test edilmektedir. Böylelikle hastalık erken evrelerde tespit edilebilmektedir.  Hastalığın kanıtlanmış kesin bir tedavisi olmamakla birlikte mevcut tedaviler ile hastanın fonksiyonlarının daha uzun süre korunması, hastalığın ilerlemesinin yavaşlatılması hedeflenmektedir’ açıklamasında bulunarak sözlerini sonlandırdı.