12 Eylül ihtilali sonrası her ne kadar iktidarda kendilerini “Merkez partiler” olarak tanımlayan siyasal oluşumlar gelse de o partilerin iskeletini de Milliyetçi yada Muhafazakar tabanlı siyasetçiler oluşturuyordu.
1990’lı yıllara gelindiğinde İdeolojik partilerin başındaki liderler “Merkez Partilerde” siyaset yapan arkadaşlarına “Yeter artık ideolojisini benimsemediğiniz partilerde dolaştığınız hadi bakalım evinize dönün” şeklinde çağrı yapıp bu çağrıya da “eski dostlar” olumlu cevap verince ideoloji partileri de sıra ile iktidar olmaya başladılar.
1995 yılında RP’nin 1999 yılında da MHP’nin iktidar koltuğuna oturması ile artık kendisini siyasetin en sağından en soluna kadar istediği yerde tanımlayanların tamamı bir şekilde iktidar yada iktidar ortağı olunca mesele bir başka açıdan ele alınmaya başladı.
03 Kasım 2002 tarihi itibarı ile “Siyasal İdeolojinin” son temsilcisi AK Parti iktidara geldikten sonra her ne kadar bünyesinde “Milli Görüş” geleneğinden gelen çekirdek bir kadroyu sürekli muhafaza etmiş olsa da daha çok “ Liberal dünya görüşüne” sahip siyasetçilerin AK Partiyi sırtlayıp götürdüğüne şahit olduk.
Türkiye bu süreçte her ne kadar siyaseten Ortadoğu ülkeleri ile “flört” durumu yaşıyor gibi görünse de yıllar yılı “ilk aşkı” olan Avrupa Birliğini asla unutmadı ve o birliğe ulaşabilmek için kendisine sunulan ödevleri tek tek yerine getirmeye başladı.
Avrupa Birliği bünyesinde bulunan ülkelerinin yaşam standardı ile Ortadoğu’yu karşılaştırmak bir kere eşyanın tabiatına aykırı, Demokrasinin tam olarak işlediği bu ülkelerde insanların yaşadığı rahat hayat dünyada var yaşayan milyarlarca insanın ortak özlemi oluyor.
Avrupa Birliğine adım atma çabasındaki Türkiye’nin yapması gereken ödevleri veren öğretmenlerin birinci talebi “Siyasetten arının, hayatınızı siyasete göre dizayn etmeyin, Adam kayırmacılığı bırakın eğer bir insan bir göreve talipse o siyasi görüşüne göre değil, bilgisine, tecrübesine göre göreve kabul edilsin” şeklinde oluyor.
Teknoloji geliştikçe, Türk insanı da gelişen bu teknoloji ve iletişim araçları ile Batı’da ki yaşam tarzını gördükçe daha üst noktada bir hayat için siyasete gerek olmadığını, gerekli olan argümanın bilgi-tecrübe ve teknolojiyi olduğunun farkına varıyor.
Türkiye ,herhangi bir İlköğretim okuluna bile asgari ücretle “Hizmetli” alınacak olduğunda bile devreye giren siyasetten kurtulmanın, kayırmadan uzak kalmanın mücadelesini verirken Avrupa Birliğinin verdiği ev ödevleri ile “ Bayat yumurta yemek ve 14 kişilik minibüslere 25 kişi binmek” gibi hayatını zorlaştıran kötülüklerden kurtulmuş oluyor.
Bugün işe alımlarda, atama ve tayinlerde dikkat edin artık eski alışkanlıklar yok, bilgi teknolojileri sayesinde “ Adama göre iş” dönemi kapanırken “İşe göre adam” felsefesi siyasetsizlikten dolayı ön plana çıkıyor.
Biz yıllar yıllı bir siyasi partide ilçe başkanlığı yaptık, o dönemlerde “Benim oğlum falanca sanat okulunun filanca bölümünü kazandı, bu bölümü değiştirebilirmiyiz.?” yada “Benim kızımı falan kurumda iş bulabilmek için bir kart alabilirmiyiz.?” şeklindeki talepler dolayısı ile hayatımızın zindan olduğu dönemleri yaşadığımızı biliriz.
Bu tür kayırmalar bugünde var muhtemelen yarında olacak ancak düne bakıldığında ”kayırma oranlarının” düne göre son derece azaldığını ve önümüzdeki yıllarda siyasetin azaldığı oranda kayırmalarında en alt seviyelere ineceğini düşünüyoruz.
Siyasetçi elbette ki elinde var olan gücü bırakmak istemiyor ancak yıllar yılı bizi ve bizim çevremizdeki insanları bir türlü mutlu edemeyen hatta derin acılar içerisinde bırakan “kasaba siyasetinin” artık bir işe yaramadığı bu yüzden de “siyasetsiz günlere merhaba” demenin artık bir mecburiyet olduğu gerçeği de var.
Avrupalı gibi yaşamayı isterken Ortadoğulu gibi düşünmeyi bırakmakta ancak “Siyasetin hayatımızdan çıkması “ile bizimle buluşacaktır.
Üst düzey hayat kapımızın arkasında bizi bekliyor…
Siyasete Elveda, Rahat hayata Merhaba demek için biraz daha fazla çaba bütün hayatımızı düzeltecektir.