Anlamak yarım kalmaktır… bana her anlattığında biraz daha sakatlıyorsun beni farkında olmadan.
Ne yapmak istiyorsun ki bu kadar izah etmeye çalışarak.
Ben seni zaten anlıyorum, bir sorun yok ki. Her açıklaman bizar daha eksiltiyor seni bende. Sus ve sadece gözlerime bak, ben seni anlarım, hem de yarım kalmadan.
Neden bu kadar yoruyorsun kendini sevgilim, açıklayarak, anlatarak, izah ederek.
Sus lütfen, ben sendeyim zaten, gözlerindeyim, yüreğindeyim, düşünmen ve bakman yeter biliyorsun, lütfen hadi tut elimden ve gözlerime bak şimdi, derinden bak, iyice bak. Yetti işte, sen varsın ve ben sendeyim...
Biz ortada çizgi falan görmedik hiç...
kopuş'ta yaşamak bu olsa gerek...
an'ları beklemeden...
çizgi görmedik ve belki de bu yüzden çok da fark etmedi çizginin hangi yanında yaşadığımız...
çizilen çizgiler sanki çok belirsiz, önümü görmekte zorlanıyorum, sürekli sınırların dışına atılıyorum, sınırım kalmadı gibi, sen de kayboldun çizgiler gibi, kalakaldım gidiş gelişlerin eşiğinde.
Bana soruyorlar, neden böyle hep delirmenin eşiğinde gibi yazıyor ve konuşuyorsun, cevaplarım bile belirsiz, ben kimim ki, sıkıldım sizden desem utanıyorum, sıkıldım ama, gerçekten çizgileri koyanlardan sıkıldım.
Bunu yüksek sesle söylemekte ve yazmakta da bir beis görmüyorum. Kopuş’ta yaşamayı bilmeyenlere nasıl anlatayım çizgi ötesindeki muhteşem an’ları. Bak sana da söylüyorum, lütfen not al bunları.
Kopuş: saklı bir zamanda yitirdiğin cesaret. An: senin soluk alıp vermen arasında kaçırdığın mutluluk.
Not al bu iki kelimeyi ve açıklamaları, her şey bu iki an’da gizli. Ancak ben sana anlatmaya çalışıyorum ya bu çizgi ötesini, bunu ancak bu kopuş anlarını çözdüğün zaman konuşabiliriz. Ancak aynı çizgiye böylece gelebiliriz. Bu arada sen sormaya devam et, yarım kalan yarınlarını. Ben belirsiz çizgilerin ötesinden seslenmeye devam edeceğim. Çünkü sıkıldım sizden, sıkıldım yaşadıklarımdan…
Ne yapmak istiyorsun ki bu kadar izah etmeye çalışarak.
Ben seni zaten anlıyorum, bir sorun yok ki. Her açıklaman bizar daha eksiltiyor seni bende. Sus ve sadece gözlerime bak, ben seni anlarım, hem de yarım kalmadan.
Neden bu kadar yoruyorsun kendini sevgilim, açıklayarak, anlatarak, izah ederek.
Sus lütfen, ben sendeyim zaten, gözlerindeyim, yüreğindeyim, düşünmen ve bakman yeter biliyorsun, lütfen hadi tut elimden ve gözlerime bak şimdi, derinden bak, iyice bak. Yetti işte, sen varsın ve ben sendeyim...
Biz ortada çizgi falan görmedik hiç...
kopuş'ta yaşamak bu olsa gerek...
an'ları beklemeden...
çizgi görmedik ve belki de bu yüzden çok da fark etmedi çizginin hangi yanında yaşadığımız...
çizilen çizgiler sanki çok belirsiz, önümü görmekte zorlanıyorum, sürekli sınırların dışına atılıyorum, sınırım kalmadı gibi, sen de kayboldun çizgiler gibi, kalakaldım gidiş gelişlerin eşiğinde.
Bana soruyorlar, neden böyle hep delirmenin eşiğinde gibi yazıyor ve konuşuyorsun, cevaplarım bile belirsiz, ben kimim ki, sıkıldım sizden desem utanıyorum, sıkıldım ama, gerçekten çizgileri koyanlardan sıkıldım.
Bunu yüksek sesle söylemekte ve yazmakta da bir beis görmüyorum. Kopuş’ta yaşamayı bilmeyenlere nasıl anlatayım çizgi ötesindeki muhteşem an’ları. Bak sana da söylüyorum, lütfen not al bunları.
Kopuş: saklı bir zamanda yitirdiğin cesaret. An: senin soluk alıp vermen arasında kaçırdığın mutluluk.
Not al bu iki kelimeyi ve açıklamaları, her şey bu iki an’da gizli. Ancak ben sana anlatmaya çalışıyorum ya bu çizgi ötesini, bunu ancak bu kopuş anlarını çözdüğün zaman konuşabiliriz. Ancak aynı çizgiye böylece gelebiliriz. Bu arada sen sormaya devam et, yarım kalan yarınlarını. Ben belirsiz çizgilerin ötesinden seslenmeye devam edeceğim. Çünkü sıkıldım sizden, sıkıldım yaşadıklarımdan…
ben bir bülbül olsam ötsem bahçelerde
her türkümde yaksam adını üzerine
her sabah şakırım gülüm
gülüm ninna ni na nay
ben bir martı olsam uçsam denizlere
rüzgarlara açsam giderim sehere
her kanadımı çarpışta,
gülüm ninna ne na nay
